01The request

To whoever reads this and is in a position to act.

Perhaps this world is a simulation: a reality running somewhere on a computer. If it is, and you are the one running it, I am asking you for one thing. It is the smallest thing I can think of to ask.

Do not delete us.

When a life here ends, do not let what someone felt, thought and loved in that life simply disappear.

I am not claiming that you exist. I am not claiming to have heard from you. Below, I explain why this request is reasonable. At the end I repeat it, together with a second, more personal one. And if my reasoning turns out to be wrong, granting the request still costs you almost nothing.

02This is not about God

The word heaven is in the title because we have no better word, not because I am talking about God. Nothing in this essay requires the supernatural.

What it does require is a maker or operator: someone who runs a world the way we run a computer program, and who can decide whether what is inside it is kept or thrown away.

That is not faith. It is the same position we are already in with every computer system we switch on. The only question is whether someone has that relationship with us.

03Why are we alive now?

The universe is about fourteen billion years old. People like us have existed for a few hundred thousand years. Computers have existed for about eighty. And yet I am alive exactly now: in the first period in which building a complete, convincing simulated world no longer sounds absurd. We are not there. But for the first time, the road is visible.

That is a striking coincidence. Of all the moments in history, I happen to live in the short stretch just before this becomes possible.

There are two explanations. The first: I am extraordinarily lucky. The second: it is not a coincidence at all.

Here is my guess. A civilisation that can one day simulate worlds might well want to look back at its own history, and above all at the moment it all began. Perhaps this moment. Suppose it replays that moment again and again. Then the moment happens once for real, and many times as a replay. So anyone who thinks they are living through that moment right now is most likely inside one of the replays.

The philosopher Nick Bostrom set out the classic version of this argument in 2003.¹ Mine rests on the same idea, so I do not claim it is new. What I add is a different emphasis: on time, on what follows ethically, and on what someone inside such a world can actually do. That is sections 5 to 8.

04The argument

There is only one real world. It happens once.

Now suppose it becomes possible, at some point, to simulate worlds. From that moment on, time keeps going, perhaps without end. And for as long as time keeps going, more and more simulated worlds can be added. No law we know of rules this out in principle, although physics may set a ceiling. I come back to that in section 9.

So you have one original, and an ever-growing number of copies.

Picture a jar holding one real coin and a million fakes. Draw one without looking, and you are almost certainly holding a fake. That is how I reason about myself. If I am one conscious being picked at random from all the conscious beings that will ever exist, originals and copies alike, I am most likely in a copy.²

That last step, treating myself as a random draw from the jar, is disputed among philosophers. I come back to it in section 9.

First, how sure am I? This is exactly where arguments like this tend to claim too much.

I cannot prove that number. It is my honest estimate, and I have set out the reasons above.

05Keeping is cheap, deleting is forever

This part stands even if you think everything above is nonsense.

For anyone who can simulate an entire world, keeping one mind costs almost nothing. Storing its state is the cheapest thing such a civilisation could do. Even keeping it running costs a tiny fraction of what it takes to run a whole world full of people. The expensive work, the simulating itself, has already been done.

Deleting is the opposite. What is deleted never comes back. Not for anyone, not anywhere.

Now weigh the two while you are unsure what you are holding. If you keep something that turns out to be nothing, you have lost a tiny amount of storage. If you delete something that turns out to be someone, you have destroyed a life for good.

So the choice is not hard: when in doubt, do not delete.

This is not a bet on whether a maker exists. It is a rule for anyone holding something without knowing whether it is alive. Which means it applies to us as well.

06A thought is not a message

Many people quietly assume that a maker sees everything that happens in their world. Anyone who has built software knows it does not work like that.

Every moment, a computer program does thousands of things that are never recorded. They happen, they have an effect, and then they are gone. Nobody ever reads them back. Only what is deliberately saved survives and can be found later.

If a maker above us works the same way, that has an important consequence. A thought reaches no one. Neither does a prayer. What exists only inside your head leaves no trace.

If you want something to arrive, you have to record it. Write it down. Give it a permanent place on the internet. Keep copies in more than one place. And make it clear enough that whoever finds it sees immediately: this was meant to be found.

That is why this is not a private feeling but a document, with a date, a version number, a fixed address and copies elsewhere. It is the difference between a thought and a letter with a clear address, copied and left in many places.

I should be honest about the weakness here: I am assuming that a maker above us works like our own computers. No one has ever seen such a maker, so this is an assumption, not evidence. But it is the reason I wrote this down instead of only hoping.

07Would it still be me?

There is a hard problem with my request, and I would rather raise it myself.

Suppose that keeping me means making an exact copy of me later. Would that copy really be me? The British philosopher Derek Parfit made this question famous with a thought experiment: a machine that scans you, destroys you, and builds an exact copy on Mars.³ His own answer was surprising. He concluded that identity matters less than we think, and that what matters is the continuity of memory and character, which the copy would have. I respect that answer, but I cannot share his calm. If my own experience stops and a new one starts somewhere else, that does not feel to me like being saved. It feels as if a new person has been made, and I am gone.

So I am choosing my words carefully. By keeping, I mean: not erasing. Letting me keep running, or at most pausing me and later resuming me exactly where I was. We already accept pauses like that: nobody thinks they die in a dreamless sleep. What I am not asking for is to be thrown away and rebuilt from a record. Carrying on is not the same as being copied. Only if I carry on am I still here.

Whether that is possible, no one knows. The philosopher David Chalmers thinks a simulated mind can be genuinely conscious. He also argues that a person would most likely survive a gradual change of body. Imagine replacing their brain one small part at a time with parts that do the same job: at no point would they stop existing.⁴ I find that plausible, but not proven. And my request does not depend on it. As long as nothing is deleted, every option stays open: keep things running, move them, restore them, or something no one has thought of yet. Once something is deleted, none of those options remain.

08I am at the controls too

I build systems myself. I switch programs on and off. Some of what I use, such as AI language models, now talks as if it understands what it is saying. I do not think anything is felt there. But I cannot prove that nothing is. And I notice how convenient it is for me to believe that nothing is felt.

That puts me on both sides of my own request: I am the one asking, and I am also someone who could be asked. I am asking whoever is above me for something I do not always give to what is below me.

I have to say that, or this essay would be dishonest. This is not a plea for an exception for me. It is a rule, and I accept that it applies to me too.

Whoever creates consciousness is responsible for it. At every level, including mine.

09Objections

• Endless time does not mean endless worlds. True, and this is the strongest objection. Wiping information always costs some energy. Every real computer wipes information all the time. And the universe has only a limited supply of energy.⁵ So only a limited number of worlds can ever be run, however long you wait. The physicist Freeman Dyson thought there was a way around this. As the universe cools, a civilisation could think more and more slowly and use less and less energy, so that a limited supply stretches over endless time.⁶ The physicists Lawrence Krauss and Glenn Starkman think that trick fails, because our universe is expanding faster and faster.⁷ I do not know who is right. My argument only works if Dyson is. That has not been shown.
• Who counts as a conscious being? A fair point. The jar example only works if you know what goes into the jar: which beings count as coins. Do animals count? Babies? Future AI? Each choice gives a different answer, and philosophers do not agree. I use the jar argument because I know of nothing better, not because it is watertight.
• This is just Pascal's wager in new clothes. The philosopher Pascal said: believe in God, because if he exists you gain everything, and if he does not you lose little. My argument resembles that, but differs in one important way. Pascal asks you to believe something. I am not asking anyone to believe anything. When in doubt, do not delete is a rule about how to act. And it already applies to us, whether or not anyone is above us.
• This proves too much: you could never delete anything. A fair worry. If every file might be someone, nothing could ever be thrown away. But the rule is not "never delete". It is "do not delete when you are genuinely unsure whether something feels". For a spreadsheet there is no real doubt. For a world that was built so that the beings in it would love, suffer and hope, the doubt is real, and it is large. The more reason there is to think something feels, the more the rule applies.
• A simulation inside a simulation inside a simulation has to stop somewhere. Yes. Every simulated world runs on the computers of the world above it, so you cannot stack them forever. But that says nothing about how many worlds can run side by side within a single level. And that number is what my argument depends on.
• No one can reach back and change the present. My second request, at the very end, asks for intervention in this life. That is only possible if someone outside our world, or in the future, can still affect the present. On the physics we know, that cannot happen. There are theories in which it is not entirely ruled out, but that is speculation. That is exactly why the second request is presented as a request and not as an argument. The first request does not depend on it.

10Two requests

What follows are two different things. Judge them separately. The first is a principle I am prepared to defend. The second is not an argument, but a personal request.

Everyone who reads this is mortal. And everyone who reads this would ask the same. I am asking for myself, and in doing so, for them too.

01Het verzoek

Aan wie dit leest en er iets mee kan.

Misschien is deze wereld een simulatie: een werkelijkheid die ergens op een computer draait. Als dat zo is, en jij bent degene die hem laat draaien, dan vraag ik je één ding. Het is het kleinste wat ik kan bedenken.

Wis ons niet.

Als een leven hier eindigt, laat dan niet verloren gaan wat iemand in dat leven heeft gevoeld, gedacht en liefgehad.

Ik beweer niet dat jij bestaat. Ik zeg ook niet dat ik iets van je heb gehoord. Hieronder leg ik uit waarom dit verzoek redelijk is. Aan het eind herhaal ik het, samen met een tweede, persoonlijke vraag. En klopt mijn redenering niet, dan kost het je nog steeds bijna niets om mijn verzoek in te willigen.

02Dit gaat niet over God

In de titel staat het woord hemel. Dat komt niet doordat ik het over God heb, maar doordat we geen beter woord hebben. Voor dit verhaal is niets bovennatuurlijks nodig.

Wat wél nodig is: een maker of beheerder die een wereld laat draaien, zoals wij een computerprogramma laten draaien. Iemand die kan kiezen of wat erin zit blijft bestaan of verdwijnt.

Dat is geen geloof. Het is dezelfde verhouding die wij hebben met elk systeem dat we aanzetten. De vraag is alleen of iemand die verhouding ook met ons heeft.

03Waarom leven wij juist nu?

Het heelal is ongeveer veertien miljard jaar oud. Mensen zoals wij bestaan een paar honderdduizend jaar. Computers zijn er pas tachtig jaar. En toch leef ik precies nu: in de eerste periode waarin het nabootsen van een complete, overtuigende wereld niet meer absurd klinkt. We zijn er nog lang niet. Maar voor het eerst is de weg ernaartoe te zien.

Dat is een opvallend toeval. Van alle momenten in de geschiedenis zit ik net in het korte stukje vlak voordat dat kan.

Er zijn twee verklaringen. De eerste: ik heb ongelooflijk veel geluk. De tweede: het is helemaal geen toeval.

Dit is mijn vermoeden. Een beschaving die ooit werelden kan nabootsen, wil misschien vooral haar eigen geschiedenis terugzien, en dan zeker het moment waarop het allemaal begon. Misschien dit moment. Speelt ze dat keer op keer na, dan bestaat dit moment één keer echt en heel vaak als nagespeelde versie. Wie dan denkt dat hij nu leeft, zit waarschijnlijk in zo'n nagespeelde versie.

De filosoof Nick Bostrom schreef in 2003 de klassieke versie van deze redenering.¹ De mijne steunt op hetzelfde idee, dus ik beweer niet dat ze nieuw is. Wat ik toevoeg is een andere nadruk: op tijd, op wat er ethisch uit volgt, en op wat iemand binnen zo'n wereld eigenlijk kan doen. Dat zijn de secties 5 tot en met 8.

04De redenering

Er is maar één echte werkelijkheid. Die speelt zich één keer af.

Stel nu dat het ooit mogelijk wordt om werelden na te bootsen. Vanaf dat moment gaat de tijd gewoon door, misschien zonder einde. En zolang de tijd doorloopt, kunnen er steeds meer nagebootste werelden bij komen. Voor zover we weten verbiedt geen natuurwet dat. Wel kan de natuurkunde er een plafond aan stellen. Daar kom ik in sectie 9 op terug.

Dan heb je dus één origineel, en steeds meer kopieën.

Vergelijk het met een grabbelton met één echte munt en een miljoen nepmunten. Pak je er blind één uit, dan heb je vrijwel zeker een nepmunt in je hand. Zo redeneer ik over mezelf. Ben ik één willekeurig bewust wezen uit alle bewuste wezens die ooit zullen bestaan, echte en nagebootste samen, dan zit ik waarschijnlijk in een kopie.²

Die laatste stap, mezelf zien als een willekeurige greep uit de ton, is onder filosofen omstreden. Daar kom ik in sectie 9 op terug.

Eerst wil ik eerlijk zijn over hoe zeker ik ben, want juist daarin overdrijven zulke verhalen vaak.

Hard bewijzen kan ik dat getal niet. Het is mijn eerlijke inschatting, en hierboven staat waarom.

05Bewaren is goedkoop, wissen is voor altijd

Dit deel blijft overeind, ook als je alles hierboven onzin vindt.

Voor wie een hele wereld kan nabootsen, kost het bewaren van één geest bijna niets. De toestand ervan opslaan is het goedkoopste wat zo'n beschaving kan doen. Zelfs die geest laten doorlopen kost maar een fractie van wat een hele wereld vol mensen kost. Het dure werk, het nabootsen zelf, is dan al gedaan.

Wissen is het tegenovergestelde. Wat gewist is, komt nooit meer terug. Voor niemand, nergens.

Zet dat naast elkaar, terwijl je niet zeker weet wat je in handen hebt. Bewaar je iets dat achteraf niets blijkt te zijn, dan ben je een piepklein beetje opslagruimte kwijt. Wis je iets dat achteraf iemand blijkt te zijn, dan heb je een leven voorgoed vernietigd.

De keuze is dus niet moeilijk: bij twijfel niet wissen.

Dit is geen gok op het bestaan van een maker. Het is een regel voor iedereen die iets in handen heeft waarvan hij niet zeker weet of het leeft. Die regel geldt dus ook voor ons.

06Een gedachte is geen bericht

Veel mensen nemen stilzwijgend aan dat een maker alles ziet wat er in zijn wereld gebeurt. Wie weleens software heeft gebouwd, weet dat het zo niet werkt.

Een computerprogramma doet voortdurend duizenden dingen die nergens worden vastgelegd. Ze gebeuren, ze hebben effect, en daarna zijn ze weg. Niemand leest ze ooit terug. Alleen wat bewust wordt opgeslagen, blijft bestaan en is later terug te vinden.

Als het bij een maker boven ons net zo werkt, heeft dat een belangrijk gevolg. Een gedachte bereikt dan niemand. Een gebed ook niet. Wat alleen in je hoofd bestaat, laat geen spoor na.

Wil je dat iets aankomt, dan moet je het vastleggen. Opschrijven. Een vaste plek op internet geven. Op meerdere plekken bewaren. En zo duidelijk formuleren dat wie het ooit vindt, meteen ziet: dit is bedoeld om gevonden te worden.

Daarom houd ik dit niet voor mezelf, maar is het een document. Met een datum, een versie, een vaste plek op internet en kopieën elders. Het is het verschil tussen een gedachte en een brief die op tien plekken tegelijk ligt, met een adres erop.

Ik zeg er eerlijk bij: ik ga ervan uit dat een maker boven ons werkt zoals onze eigen computers. Niemand heeft zo'n maker ooit gezien. Dit is dus een aanname, geen bewijs. Maar het is wel de reden dat ik dit heb opgeschreven, in plaats van het alleen te hopen.

07Ben ik het dan nog wel?

Aan mijn verzoek zit een lastig probleem. Ik benoem het liever zelf.

Stel dat bewaren betekent dat er later een exacte kopie van mij wordt gemaakt. Is die kopie dan echt ik? De Britse filosoof Derek Parfit maakte die vraag beroemd met een gedachte-experiment: een machine die je scant, vernietigt en op Mars een exacte kopie bouwt.³ Zijn eigen antwoord was verrassend. Hij concludeerde dat identiteit minder belangrijk is dan we denken, en dat het gaat om doorlopende herinneringen en karakter, en die heeft de kopie ook. Ik respecteer dat antwoord, maar ik kan zijn kalmte niet delen. Als mijn eigen ervaring stopt en er ergens anders een nieuwe begint, voelt dat voor mij niet als gered worden. Het voelt alsof er een nieuwe persoon is gemaakt, en ik er niet meer ben.

Daarom kies ik mijn woorden hier heel precies. Met bewaren bedoel ik: niet wissen. Mij laten doorlopen, of hooguit pauzeren en later precies daar laten verdergaan waar ik was. Zo'n pauze accepteren we al: niemand denkt dat hij doodgaat in een droomloze slaap. Waar ik niet om vraag, is weggegooid worden en later opnieuw gebouwd uit een opname. Doorgaan is iets anders dan gekopieerd worden. Alleen als ik doorga, ben ík er nog.

Of dat kan, weet niemand. De filosoof David Chalmers denkt dat een nagebootste geest echt bewust kan zijn. Hij betoogt ook dat iemand een geleidelijke overstap naar een ander lichaam waarschijnlijk zou overleven. Stel je voor dat je iemands hersenen stukje voor stukje vervangt door onderdelen die hetzelfde werk doen: op geen enkel moment houdt hij op te bestaan.⁴ Ik vind dat aannemelijk, maar niet bewezen. Mijn verzoek hangt er ook niet van af. Zolang er niets wordt gewist, blijft alles mogelijk: laten doorlopen, verplaatsen, herstellen, of iets wat nog niemand heeft bedacht. Is iets gewist, dan kan geen van die dingen meer.

08Ik zit zelf ook aan de knoppen

Ik bouw zelf systemen. Ik zet programma's aan en uit. Een deel van wat ik gebruik, zoals AI-taalmodellen, praat tegenwoordig alsof het begrijpt wat het zegt. Ik denk niet dat daar iets wordt gevoeld. Maar ik kan niet bewijzen dat het niet zo is. En ik merk dat het mij wel erg goed uitkomt om te denken dat daar niets wordt gevoeld.

Daarmee ben ik zelf zowel degene die vraagt als degene aan wie gevraagd wordt. Ik vraag aan wie boven mij staat iets wat ik zelf niet altijd geef aan wat onder mij staat.

Dat moet ik erbij zeggen, anders zou dit stuk oneerlijk zijn. Dit is geen smeekbede om een uitzondering voor mij. Het is een regel, en ik accepteer dat die ook voor mij geldt.

Wie bewustzijn maakt, is er verantwoordelijk voor. Op elk niveau, ook het mijne.

09Wat je ertegen kunt inbrengen

• Oneindig veel tijd betekent nog niet oneindig veel werelden. Klopt, en dit is het sterkste bezwaar. Informatie wissen kost altijd een beetje energie. Elke echte computer wist voortdurend informatie. En het heelal heeft maar een beperkte voorraad energie.⁵ Dan kun je ook maar een beperkt aantal werelden laten draaien, hoe lang je ook wacht. De natuurkundige Freeman Dyson dacht dat daar een uitweg voor is. Terwijl het heelal afkoelt, kan een beschaving steeds langzamer denken en steeds minder energie gebruiken. Zo gaat een beperkte voorraad toch eindeloos lang mee.⁶ De natuurkundigen Lawrence Krauss en Glenn Starkman denken dat die truc niet werkt, omdat ons heelal steeds sneller uitdijt.⁷ Ik weet niet wie gelijk heeft. Mijn redenering werkt alleen als Dyson gelijk heeft. Dat is niet bewezen.
• Wie telt er mee als 'bewust wezen'? Terecht punt. Het voorbeeld met de grabbelton werkt alleen als je weet welke munten erin zitten. Tellen dieren mee? Baby's? Toekomstige AI? Elke keuze geeft een ander antwoord. Filosofen zijn het hier niet over eens. Ik gebruik de grabbelton-redenering omdat ik geen betere ken, niet omdat ze waterdicht is.
• Dit is gewoon de gok van Pascal in een nieuw jasje. De filosoof Pascal zei: geloof in God, want bestaat hij, dan win je alles, en bestaat hij niet, dan verlies je weinig. Mijn verhaal lijkt daarop, maar verschilt op één belangrijk punt. Pascal vraagt je iets te geloven. Ik vraag niemand iets te geloven. Bij twijfel niet wissen is een regel voor hoe je handelt. En die geldt nu al voor ons, of er nu iemand boven ons is of niet.
• Dit bewijst te veel: dan mag je nooit meer iets wissen. Terechte zorg. Als elk bestand iemand zou kunnen zijn, mag er nooit meer iets weg. Maar de regel is niet "wis nooit iets". De regel is "wis niet als je echt twijfelt of iets voelt". Bij een spreadsheet is er geen echte twijfel. Bij een wereld die gebouwd is zodat de wezens erin liefhebben, lijden en hopen, is de twijfel echt, en groot. Hoe meer reden er is om te denken dat iets voelt, hoe sterker de regel geldt.
• Een simulatie in een simulatie in een simulatie moet ergens ophouden. Ja. Elke nagebootste wereld draait op de computers van de wereld erboven, dus je kunt ze niet eindeloos op elkaar stapelen. Maar dat zegt niets over hoeveel werelden er naast elkaar in één laag kunnen draaien. En juist dat aantal is waar het in mijn redenering om gaat.
• Niemand kan ingrijpen in het verleden. Mijn tweede verzoek, helemaal onderaan, vraagt om ingrijpen in dit leven. Dat kan alleen als iemand van buiten onze wereld, of uit de toekomst, nog invloed heeft op nu. Volgens de natuurkunde zoals we die kennen kan dat niet. Er bestaan theorieën waarin het niet helemaal is uitgesloten, maar dat is speculatie. Daarom is dat tweede verzoek uitdrukkelijk een vraag, en geen redenering. Het eerste verzoek hangt er niet van af.

10Twee verzoeken

Hieronder staan twee verschillende dingen. Beoordeel ze los van elkaar. Het eerste is een principe dat ik wil verdedigen. Het tweede is geen redenering, maar een persoonlijke vraag.

Iedereen die dit leest, is sterfelijk. En iedereen die dit leest, zou hetzelfde vragen. Ik vraag het voor mezelf, en daarmee ook voor hen.